เท่านี้ก็ตรมหนักหนา
แล้วยังจะมาใช้ความเย็นชาฆ่าฉัน
อกตรมขมจิตคิดว่าสักวัน
คิดว่าไม่นานฉันคงจะสิ้น
เท่านี้ก็ตรมไม่หาย
ไหนจะต้องอาย
แล้วยังไม่วายถวิน
ต้องซมซบหน้าน้ำตาล่วงริน
ไหลโลมลงดินเหมือนรินจากใจ
อย่าเยิ้ยเยาะฉันแล้วคงสักวัน
เธอต้องร้องไห้
วันนี้ปรีดาพรุ่งนี้ปราชัยแล้วจะเจ็บใจ
โทษใครเล่าเธอ
เท่านี้ก็ตรมเจ็บช้ำระกรรมเท่าใร
ฉันยังอภัยให้เสมอ
ไม่เคยนึกโกรธคิดลงโทษเธอ
แล้วใครเล่าเออรักเธอฉัน...
___________________________________________________________

อย่าหวังว่าฉันจะคุกเข่าให้
แม้จะปวดรวดร้าวเพียงใด
คราวนี้คงไม่มีวัน
ไม่มีน้ำตา
ไม่มีคำลา
ไม่ขอตื่นตัน
ไม่มีแม้สิ่งผูกพัน
ไม่มีวันหวนกลับไปหา
อย่าหวังว่าฉันยังฝันอาลัย
แม้จะเกิดมีแผลดวงใจ
คงสูญไปจากอุลา
สิ้นกันแล้วเรา
สิ้นความมัวเมา
สิ้นคำบัญชา
สิ้นความรัก
สิ้นเมตตา
สิ้นวาสนากันที
ยาพิศบนน้ำผึ้งเพียงหยด
ชั่งรุนแรงเหมือนกด
รดราดบนดวงชีวี
กว่าจะรู้กินใจเสียกร่อนเต็มที
เกือบจะสาย
เกือบสิ้นดี
เกือบไม่มีชีพอยู่เป็นคน
สาปแล้วความรักไม่ขอปองใจ
ล้างกรรมเก่าสิ้นสูญกันไป
อย่าหวนมาใกล้อีกหน
อุทิศเคราะห์กรรม
จากความทรงจำ
ห่างไกลกมล
สาปอุทิศบาปเวนจงดล
ให้แก่คนเป็นมารหัวใจ...
___________________________________________________________

ถ้าเธอ..
มีหัวใจเหมือนฉันสักหน่อย
เธอคงไม่ปล่อยให้ฉันต้องคอยอย่างนี้
เธอคงมองซึ้งถึงไมตรี
เธอคงมองซึ้งถึงความหวังดี
ที่มีเรื่อยมา
สู้รอ..
รอแล้วรอแล้วรอไม่สิ้น
รอจนใกล้ดับถมทับแผ่นดินแผ่นฟ้า
เธอคงมองไม่ซึ้งถึงสายตา
เธอคงมองไม่ซึ้งถึงความบูชา
ว่าฉันสัทธาเพียงใด
น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อน
แต่หัวใจอ่อน ๆ
ของเธอทำด้วยสิ่งใด
ชั่งไม่สระทกสระท่านสระเทือนเหมือนหัวใจ
ชั่งไม่หวั่นไหว
ว่าใครเขารักเขารอ
สิ้นลม..
ลมหายใจของฉันเมื่อไหร่
เธอคงจะต้องได้รู้ว่าใคร เฝ้าง้อ
ใครกันมีรักมีรักเพียงพอ
ใครกันรอแล้ว ๆ ยังเฝ้ารอ
เขารอ เขารอ เขารอ เขารอ
___________________________________________________________

ฉัน.. รักเธอ.. รักเธอ.. ด้วยความไหวหวั่น
ว่า.. สักวัน.. ฉันคงถูกทอดทิ้ง
ไม่นานเท่าไหร่
แล้วเธอก็ไป
จากฉันจริง ๆ
เธอ.. ทอดทิ้ง
ให้อาลัย
อยู่กับความ.. “ รัก ”
แม้.. มีปีก.. โผบิน.. ได้เหมือนนก
อก.. จะต้อง.. ธนู.. เจ็บปวดนัก
ฉันจะบิน
มาตาย
ตรงหน้าตัก
ให้ยอดรัก.. เช็ดเลือด.. และน้ำตา..
___________________________________________________________

เมื่อแรกแย้มเธอหยดย้อย
ฉันเฝ้าคอยเฝ้าขอชมชื่น
เธอกลับทำหยามทำหยิ่ง
เอนกิ่งไปให้คนอื่น
แล้วยื่นกลับมาทำไม
เมื่อยังหอมเธอก็หวง
ช้ำกลีบโรยล่วงแล้วจะให้
เคยเปรียบฉันเหมือนสวะ
ขยะและผงหยากไย่
แล้วใยจะเอาทำยา
เคยใช้เป็นที่เช็ดเท้า
แล้วจะเอาไปซับน้ำตา
เคยเรียกฉันเป็นรา
แล้วจะมาเรียกราชสี
พอแล้วพอ
พอแล้วพอที
ฉันไม่มีหัวจิตหัวใจ
เปรียบตอไม้ที่ตายแล้ว
ไร้วี่แววจะฟื้นคืนได้
เอากิ่งที่ไหนมาต่อ
เอาหน่อมาทาบมันใหม่
ไม่ยอมแตกใบอีกแล้ว
___________________________________________________________

ป่านนี้แก้วตานิจจาคอยพี่
โอ้ป่านฉะนี้คนดีคงทุกข์โศกซม
คิดถึงคืนวันที่สองเรานั้นรื่นรมย์
ต่างชื่นต่างชมภิรมย์รักกันมา
บัดนี้พี่ยังรักเธอไม่หน่ายสู้อยู่เดียวดาย
ไม่คลายความรักแก้วตา
รสรักยังตรึงซาบซึ้งแน่นดวงวิญญา
ขอเพียงแก้วตา
สัญญาไม่เปลี่ยนใจ
แต่เรานี้ต้องอยู่ห่างกัน
ต่างคนต่างฝัน
ต่างคนตื้นตันทรวงใน
เห็นดารานึกว่าเนตรน้อง
พี่หลงพี่จ่องมองไป
เห็นเงากิ่งไทร
พี่ยังเคลิ้มไปว่ากานดา
อยู่ฟ้าเดียวกันพระจันทร์ดวงหนึ่ง
แต่ใจสุดซึ้งใยจึงไกลน้องหนักหนา
ฟ้านี้ไกลไปไม่เหมือนดั่งใจเสน่หา
อยากใกล้กานดา
อยากให้ขอบฟ้าแคบ ๆ เอย
___________________________________________________________

ป่านฉะนี้เออยู่ดีไฉน
หากเป็นนกฉันจะบินไปติดตาม
เจอดอกไม้หรือดวงดาวจะถาม
เจอความรักบ้างไหม
หวั่นใจนักเธอหักเหเสน่หา
ดุจกางหันของกาลเวลาเปลี่ยนไป
ผู้มีรัก-รักเขาบางผลิใบ
ดอกโศกใจฉันบาน
ความรักจากใจโฉมตรู
เปรียบได้หลากฤดูหลายกาล
เหมือนคลองคดลดเลี้ยวไปไม่ปาน
ไขความรักฝังข่าวคราว
ป่านฉะนี้เธออยู่ดีไฉน
ส่งความรักและคิดถึงไปกับดาว
ผู้หม่นหมองร้องไห้ครวญกับเรา
นั้นแหละเงาฉันเอง..
___________________________________________________________

เธอรักเผื่อเลือก
แล้วเธอเสือกใสไล่ส่ง
เธอคงเห็นฉัน
เปรียบปานเหมือนก้นบุหรี่
พอได้สูบแล้วทิ้ง
ทิ้งไม่ใยดี
ใช้เท้าขยี้
ขยี้ได้อย่างเลือดเย็น
เธอรักเผื่อเลือก
แล้วเธอเสือกใส่ไล่ส่ง
ฉันเองก็งง
ฉันงงเหมือนโดนฆ้อนเข่น
ฉันยังอ่อนเดียงสา
หลอกใคร ไม่เป็น
ฉันเปรียบเช่น
เด็กเพิ่ง จะหัดเดิน
โถน่าจะช่วยพยุง
หรือกลัวเพื่อนฝูง
เขาจะขัด จะเขิน
หรือในหัวใจเธอมีแต่เงิน
เงิน อยู่เกินเหนืออุดมการณ์
เธอรักเผื่อเลือก
แล้วเธอเสือกใสไล่กลับ
ฉันเองยอมรับ
ฉันเป็นเหมือนดังทางผ่าน
สักวันหนึ่งดอกหนา
ฟ้าคงลงทัณฑ์
บาปเธอทำฉัน
บาปนั้นจะสนองเธอ
___________________________________________________________

จริงเท็จอย่างไรนั้นไม่ประจักษ์
คำโบราณเปรียบน้ำต้มผักเช่นเดียวกับรักเมื่อแรกหวานฉ่ำ
ครั้นพอนานหน่อยรอยรักแตกร้าวระกำ
น้ำตาลว่าหวานฉ่ำก็เปรียบถ้อยคำว่าขมเหลือทน
ยังคิดไตร่ตรองคล้องใจไม่สร่าง
คำโบราณเปรียบชี้แนวทางผู้ใดรักร้างจะต้องหมองหม่น
น้ำตาลยังเปลี่ยนแปรรสขื่นขมเกินทน
รักเอ๋ยยิ่งคิดเวียนวนหนักใจสับสนอยู่จนค่อนคืน
โอ๋ใจของเราอยากจะรักใครเข้าสักคน
คิดแล้วหวั่นหวาดในกมลกลัวรักจะไม่ยั่งยืน
แรกรักหวานฉ่ำผักต้มน้ำว่าดีทนกลืน
นานแล้วเกรงเป็นอื่นกลืนน้ำตาลพานขมทรวงใน
จริงเท็จอย่างไรขอฟังไว้ก่อน
อันดวงใจอยู่ลึกซอกซอนกลับกรอกยอกย้อนใครหยั่งรู้ได้
แม้รักกันจริงยิ่งนานยิ่งเห็นดวงใจ
อยากจะรักมักคอยคิดไปโบราณว่าไว้อย่าได้หวั่นเอย
___________________________________________________________

เกิดเป็นคนหรือพ้นการมีคู่
หากจะลองมองดูความเป็นไป
ย่อมเป็นความจริงที่หญิงนั้นต้องคู่ชาย
ไม่มีใครหลีกได้พ้นสักครา
คู่กันแล้วไม่แคล้วกันไปได้
ไม่ว่าใครคนใดต้องพบพาน
ห่างกันเพียงไหนสุดท้ายต้องได้มา
ร่วมชีวาร่วมชะตาเคียงกาย
หลีกหนีเพียงใดให้ไกลตา
ไม่ยอมนำพาใกล้ดวงใจ
แต่ก็ดูเหมือนยิ่งหนีกลับยิ่งตามมาชิดใกล้
หมดแรงกายหมดแรงใจจะหยุดยั้ง
คู่กันแล้วไม่แคล้วต้องเคียงใกล้
อาจมีใครดึงใจเราไปบ่าง
แต่ใครคนใดสุดท้ายนั้นต้องไกลห่าง
เพราะเส้นทางได้ถูกวางขีดไว้
หลีกหนีเพียงใดให้ไกลตา
ไม่ยอมนำพาใกล้ดวงใจ
แต่ก็ดูเหมือนยิ่งหนีกลับยิ่งตามมาชิดใกล้
หมดแรงกายหมดแรงใจจะหยุดยั้ง
หลีกหนีเพียงใดให้ไกลตา
ไม่ยอมนำพาใกล้ดวงใจ
แต่ก็ดูเหมือนยิ่งหนีกลับยิ่งตามมาชิดใกล้
หมดแรงกายหมดแรงใจจะหยุดยั้ง
ต้องยอมจำนน
___________________________________________________________

อยากข่มตานอนทั้งคืน..
แล้วฝัน..
ไม่อยากตื่นพบใคร..
อยากนอนอยู่ร่ำไป..
อย่างนี้..
ทั้งคืน..
จะหยุดเวลาไว้ฝัน..
ได้ไหม..
จิตรใจเราต้องกัน..
ผูกพันแต่แรกเจอ..
ต่างคนต่างรู้ดี..
แต่ฝันลำเอียงไม่เหมือนความจริงทิ้งเราให้หลงในภวังค์
เจอะกันเพียงครั้งเดียวพูดกันเพียงแป๊บเดียว..
ยังไม่พอ..
อยากเหมือนในฝันสุขนั้นเกินพอสองเรายั่วเย้าพะนอ
อยากเจอกันครั้งใด..
หลับตาลงฝันใฝ่..
ส่งใจถึงกัน..
___________________________________________________________

จะบอกรักใครก็อายฟ้าดิน
ความหวังพังสิ้นทางรักมืดมน
เกิดมาร้างกายเท่านั้นเป็นคน
แต่หัวใจปี่ป่น.. โดนรักขยี้แหลกลาญ
จะเอ่ยรักใครให้เอือมระอา
เมื่อไร้คุณค่าจนมิต้องการ
ตราบจนสิ้นคนมั่นรักยื่นนาน
ต้องทุกข์ทรมานร้าวรานฤดี
ชีวิตต้องสิ้นความหมาย
วิงวอนไหว้ฟ้าดินก็ไม่ปรานี
เจ็บปวดรวดร้าวชีวี
ดวงฤดีมีแต่ชอกช้ำเลื่อยมา
ไม่อยากรักใครให้อายฟ้าดิน
กลัวเขาจะสิ้นความรักเมตตา
สู้กลืนเก็บความชอกช้ำอุรา
ไม่รักใครดีกว่า.. เดี๋ยวเขาจะอาย.. ฟ้าดิน..
___________________________________________________________

หวงก็จะยื้อ.. ขายก็จะชื้อ..
หากเธอนั้นคือดอกหญ้า
ฉันกลัว.. เกรงว่า..
เขาจะย่ำซ้ำเหยียบให้เฉา
ฉันไม่เคยรัก..
ฉันไม่เคยหลง..
ไม่เคย.. สงสานใครเท่า
สายตา.. เธอเศร้า..
ยิ้มเธอโศกเหมือนกล่อมโลกฝัน
ดอกหญ้ายอดรัก
ขอจงประจักใจฉัน
ยอดชู้คู่ขวัญ
เธอกับฉัน.. ชุ่มชีวิตกันเถิดหนา..
แม้.. หาก.. จะไร้..
เขา.. ใส่ใจรัก..
อย่าตรมนักเลยดอกหญ้า
รู้ตัว.. ดีกว่า..
ฉัน.. สมัครรักอยู่เสมอ
___________________________________________________________

ฉันเคยพราดหวัง.. ในรักมาครั้งหนึ่ง..
พิศแห่งความร้าว.. ยังตรึงแนบอุรา..
เกือบตัดสิ้นใจ.. ไม่ยอมรักใคร.. จนสิ้นชีวา..
พอพบเธอ.. นิจจา..
หัวใจจ้าวกรรม.. ก็เกิดหวั่นไหว..
ฉันยังไม่หวัง.. จะรักเธอเหมือนหญิงคนแรก..
และไม่ยืนยัน.. จะรักกัน.. จนโลกแหลกลงไป..
ได้แต่สัญญา.. ให้วันเวลา.. ช่วยฉันตัดสินใจ..
พรุ่งนี้.. พรุ่งนี้ได้ไหม..
ฉันจะรักเธอ.. รักไป.. จนตาย..
___________________________________________________________

เจ็บก็ทน.. ช้ำก็จะทน..
รักเธอจน.. ไม่มีหัวใจให้ใคร..
ก็อย่างที่รู้.. รู้ ๆ เธอมีคู่ใจ..
ฉันก็ยังไม่วายปักใจหลงใหลในเธอ
หลอกทำไม.. รักฉันทำไม..
ทักที่ใจเธอมีเขาเป็นคนครอง
อยากบอกว่าเธอ.. รักฉันเพียงเธออยากลอก..
ได้ดังใจปอกกลับมองข้ามไป
เกลียดเธอยิ่งนักที่หลอกฉัน
เกลียดนักมาหลอกกัน
เธอทำกับฉัน.. เจ็บช้ำอย่าบอกใคร..
รักก็สุดรัก.. ไม่อยากรุนแรงไป..
เพราะใจไม่เข้มแข็งพอ..
ทั้งรักและ.. ทั้งเกลียด..
สุมแน่นใน.. หัวใจ.. สุดช้ำ..
___________________________________________________________

หากเธอ.. เพียงบอกรักสักคำ..
วันนี้.. คงไม่ต้องจากกัน..
และเรา.. ไม่ต้องมา..
โศกสรรน.. เจ็บปวดร้าวจิตรใจ..
หากเธอ.. วันนั้นบอกฉัน..
เธอ - ฉัน.. คงร่วมทางกันไป..
สู่ฝัน.. อันแสนยิ่งใหญ่..
ด้วยใจ.. ชื่นฉ่ำหวาน..
นี้เธอ.. มาบอกรักทำไม..
จนสาย.. เกินไหวตัวกลับทัน..
เหตุใด.. ไม่บอกฉัน..
เมื่อวัน.. ที่ฉันถามจากเธอ..
ไม่มี.. วันนั้นอีกแล้ว..
เจอะแล้ว.. คนที่มาแทนเธอ..
อภัย.. ให้ฉันนะเธอ..
วอนเธอ.. อย่าโกรธฉัน..
___________________________________________________________

โลกนี้หรือใช่มีเพียงทรามวัย
ถึงไม่รักใช่แคร์อันใด
ไม่โศกใจเศร้าโศกา
ทั่วแคว้นแดนแผ่นดินสิ้นพสุธา
ใช่จะไร้เท่าใบพุทรา
หญิงอื่นพอหามาเคียงใจ
อย่าหมายคิดว่าชายจนปัญญา
หญิงหมื่นแสนทั่วแดนโลกา
เฝ้าสบตายังถมไป
หมดรักใช่ดับดิ้นไม่ถึงสิ้นใจ
หมดเสน่หาใช่พาถึงตาย
หญิงที่ปองหมายถมไปดี ๆ
ในโลกนี้หรือมีแต่เธอ
งามเลิศเลอเหนือเธอก็มี
แล้วใยต้องสนใจใยดี
งอนเสียจนเหลือที่หยิ่งออกอย่างนี้ขอไกล
ชาตินี้ถึงไม่มีใครใยดี
ถึงขัดสนอับจนนารี
สิ้นสตรีที่เห็นใจ
จะขอครองโสดไปไม่ทุกข์สิ่งใด
ไม่ยอมขอเป็นธาตุรักใคร
ขออยู่อย่างไร้ทุกข์ทรมาน
___________________________________________________________

ยอดรักอยู่ไหน..
หลงไพรเดินเดี่ยวเที่ยวหา
รักเธอมุ่งมา
สืบหาแม่ยอดดวงใจ
จะสักกี่ปี..
กี่วันไม่พรั่นสิ่งใด
หากมีลมหายใจ
ตามจนได้ดั่งถวิน
อาศัยเพียงขอน..
หนุนนอนคืนหนึ่งโคนไม้
แสงเดือนเป็นเพื่อนปลอมใจ
แนบกายไว้แอบก้อนหิน
ไม่กลับบ้านนา..
จะหาน้องทั่วแผ่นดิน
จากที่นอนที่กิน
เหมือนคนสิ้นอาลัย
ถ้าครุฑพาหนี..
ไปฉิมพลีพี่จะตาม
โดยไม่หวั่นครั่นคร้าม
จะติดตามเลื่อยไป
หากครุฑลงมา..
พสุธาเวลาใด
จะแปลงร้างเป็นไร
แทรกขนไปตามนาง
นรกสวรรค์..
มิพานไม่ปรารถนา
หวังเพียงน้องมา
ชื่นชมน้องไม่จืดจาง
แว่วเสียงชะนี..
โหวกโวยโหยอยู่ยอดยาง
โหวกหัวโวยโหยคราง
คล้ายเอาอย่างพี่ครวญ
___________________________________________________________

***

*********

************

***************

*****************